In mijn debuutroman Popover legde ik hart en ziel. Met liefde heb ik het verhaal van Jazz visueel gemaakt met woorden. Ik wilde dat elk detail klopte, van het ritme van de habanera tot het moment dat boeren in Vermont hun raaigras oogsten. Ik wilde lezers meevoeren. In het verhaal, in de gedachten van Jazz, de karakters van haar tegenspelers, de omgeving waar zij is.
De reacties en resultaten laten zien dat dat in goede aarde valt. Lezers zeggen dat ze tijdens het lezen even helemaal in een andere wereld waren en zich bekommerden om Jazz. Moesten lachen, even slikken, zich boos maakten. Gingen reflecteren op hun eigen gedrag en zich afvroegen wat zij in haar schoenen hadden gedaan ….
Als je iets met liefde maakt, zal de lezer dat merken. Als je ergens aandacht aan geeft, gaat dat groeien. Dat is ook voor verhalen zo. Als je ergens met liefde over schrijft, is dat geloofwaardig. Een liefdeloos geschreven corporate story vol vlakke, kapot gebruikte woorden zal weinig emotie losmaken. Ga je hierin de woorden wegen, je boodschap timen en écht nadenken over hoe je de lezer kunt meenemen in je verhaal, dan is je inspanning vele malen effectiever.
Net als vele anderen zag ik The Queen’s Gambit. Een miniserie die met veel liefde en oog voor detail is gemaakt. De stijl, de muziek, de continuïteit, de historische feiten, zelfs Kasparov zag er op toe dat alle opzetten klopten, wow. En dat scoort, The Queen’s Gambit is een hit.
(en Popover heeft in zes weken tijd ruim 1.000 lezers (and counting) en heel mooie recensies gekregen – meer dan ik had durven dromen🤩)
New Order Ink 